wat je al niet met je meedraagt
vooral de blunders lijken vers
chromo-somen vormden je tot wat je bent
hoeveel anderen kwamen niet op jouw weg?

herinneringen komen en gaan en knagen
aan de grenzen van het geweten tot
het geheugen als heelal barstens vol is  
en het vreemde pijnlijk rondgaat.

om elkaar bekommerd
voeren wij de dialoog
tot het absurd wordt
zijn wij het zat

pareren we listig luid
een tirade van lichter worden
dat ons innerlijk bevrijdt
en dat ik beleef en ken als tijd 

dit bezweren baart pas zorg
dat bij eerste krimp
met compassie
plaatsgrijpt en mezelf

geniet als wijs 
en dat ik beken
als mijn
 
hart