wat je al niet met je meedraagt
vooral de blunders lijken vers
chromo-somen vormden je tot wat je bent
hoeveel anderen kwamen niet op jouw weg?

herinneringen komen en gaan en knagen
aan de grenzen van het geweten tot
het geheugen als heelal barstens vol is  
en het vreemde pijnlijk rondgaat.

om elkaar bekommerd
voeren wij de dialoog
tot het absurd wordt
zijn wij het zat

pareren we listig luid
een tirade verwerken
en lichter worden
dat ons innerlijk bevrijdt
en dat ik ken als tijd 

dit bezweren baart pas zorg
dat bij eerste krimp
met compassie
plaatsgrijpt 

waarvan ik waardig
getuig als mijn

 
hart