wat je al niet met je meedraagt
vooral de blunders lijken vers
chromo-somen vormden je tot wat je bent
hoeveel anderen kwamen niet op jouw weg?

herinneringen komen en gaan en het geweten heeft nooit
zonder werk gezeten als dat vreemde pijnlijk rondgaat.
om elkaar bekommerd voeren we de dialoog met plezier
tot dat we wat nu absurd wordt listig luid
pareren met een symfonie 
ons innerlijk bevrijd met
een lichter worden dat
ik ken als tijd 

dit inzicht baart echte zorg
dat bij de eerste sjans
met compassie en kracht
doortastend ingrijpt
mezelf geniet als wijs 
dat ik beken als mijn
 
hart